يك دقيقه براي زمين
    |محمد درويش|
    كارشناس محيط ريست
    نايلون ها و مواد پلاستيكي براي تجزيه در طبيعت به 300 تا 500 سال زمان نياز دارند. آمارهاي جهاني درباره عوارض مستقيم و غيرمستقيم مصرف پلاستيك هر روز نگران كننده تر مي شوند. ايران در ميزان توليد و تزريق پلاستيك به طبيعت رتبه نهم را بين 234 كشور جهان دارد. تحليل سرانه مصرف پلاستيك و نايلون در ايران نشان مي دهد كه هر ايراني در سال 30 كيلوگرم پلاستيك وارد چرخه طبيعت مي كند در حالي كه سهم هندوستان پرجمعيت براي هر نفر در سال 5 كيلوگرم و در شرق آسيا 10 كيلو است. اگرچه قاره بزرگ امريكا با مصرف 90 كيلو پلاستيك براي هر نفر مقام اول را در تخريب محيط زيست دارد، اما همچنان اين رقم براي ما بسيار بالاست. در ضرورت همراه شدن با طرفداران محيط زيست همين بس كه ما در توليد قاره كثيف با 3و نيم ميليون كيلومتر در اقيانوس اطلس سهم بالايي داريم. اين جزيره بزرگ و در حال رشد تنها از زباله هاي پلاستيكي تهيه شده كه زندگي كره زمين را به خطر انداخته است. اين وظيفه بر عهده مردم است كه اقلايك روز در سال مصرف پلاستيك را كنترل كنند و وظيفه دولتمردان است كه با اصلاح قوانين و اعمال سياست هاي تشويقي از سرمايه گذاران در عرصه توليد مواد پلاستيكي قابل بازيافت حمايت كنند.
 
    

 

دولت لايحه نايلون بدهد
    |محمدهادي حيدرزاده|
    مشاور محيط زيست شهردار
    سرانه مصرف تهراني ها براي هر روز سه نايلون پلاستيكي است كه بسيار بالاتر از استاندار جهاني است. اگر هر خانواده ايراني يك كيسه كمتر مصرف كند در سال 816 ميليون نايلون غيرقابل تجزيه از طبيعت ايران حذف مي شود. همين عدد مي تواند هر كسي را قانع كند كه اقلادر روز 21 اين ماه براي خريدهاي خود از زنبيل يا ساك پارچه يي، كاغذي يا پلاستيكي قابل بازيافت استفاده كند. اما جز اين مورد كه نياز به تبليغ و تنوير افكار عمومي و بسيج همگاني دارد، ما بايد فرهنگ خريد را تغيير دهيم كه به فرهنگ سابق خود بازگرديم كه كمترين ميزان مصرف نايلون را داشته باشيم. با تغيير ذائقه مردم، توليد پلاستيك قابل بازيافت هم تقاضاي بيشتري خواهد داشت كه اين هزينه توليد را كاهش مي دهد. با توجه به مصرف بالاي نايلون و ساير اقلام پلاستيكي غيرقابل بازيافت مثل ظروف يك بار مصرف اين انتظار از دولت وجود دارد كه نخستين قدم را براي كاهش مضرات زيست محيطي و بهداشتي تزريق پلاستيك به طبيعت بردارد. دولت مي تواند با ارائه لايحه در حمايت از توليد پلاستيك قابل بازيافت و اعمال سياست هاي تشويقي و تبليغي بزرگ ترين قدم را در حمايت از محيط زيست بردارد.   

مجلس وارد ميدان مي شود
    |مويد حسيني صدر|
    نماينده مجلس
    ديدن زباله هاي پلاستيكي در حاشيه شهرها، رودخانه ها، كوه و دريا و جنگل تبديل به يك عادت ناخوشايند شده است. طبيعت ايران هر روز مورد هجوم زباله هاي غيرقابل تجزيه پلاستيكي قرار مي گيرد. با ديدن اين مناظر دردناك نخستين سوالي كه به ذهن بيننده مي رسد اين است كه چرا انسان بايد چنين بي رحمانه به جنگ طبيعت و زميني برود كه همه ما در آن سهيم هستيم و هر آسيبي به آن برسانيم در نهايت به خود ما باز مي گردد. وجود پلاستيك در طبيعت تبديل به بحراني شده است و هر كس بايد سهمي در حل اين بحران برعهده گيرد. پلاستيك و نايلون غيرقابل بازيافت معضلي است كه حتي اگر موفق به جمع آوري و تفكيك آن شويم قابل سوزاندن هم نيست چون گاز ناشي از سوختن پلاستيك هم خود به تخريب محيط زيست مي انجامد. وقت آن رسيده است كه مجلس با اصلاح قوانين تمركز خود را روي تشويق و حمايت از سرمايه گذاراني كند كه درصدد توليد صنايع پاك هستند. با معافي از ماليات و مشوق هاي ديگر و نيز جريمه بالاتر براي خروجي ضايعات يا توليد مواد پلاستيكي غيرقابل تجزيه، مجلس مي تواند سهم مسووليت خود را در اين زمينه ادا كند.